Krystyna Chojnowska – Liskiewicz na pokład swojego „Mazurka” zabrała książki, choć okazało się, że nie miała zbyt dużo czasu na czytanie. Na jachcie na którym opłynęła świat, była pierwszą kobietą która tego dokonała!, była sama. A to oznaczało, że często brakowało jej czasu nawet na sen. Tak jak ona, o czas na sen walczył Jakub Sieczko, który jeszcze całkiem niedawno pracował w warszawskim pogotowiu. O tym jak wyglądała jego praca napisał książkę – „Pogo”, która zdobywa nagrody i kolejne wyróżnienia. I jest świetna, w swojej prostocie i szczerości.
Do grona poczytnych pisarzy znów dołączył Douglas Stuart, który wraca do nas z kolejną powieścią. Równie trudną co „Shuggie Bain”, i równie wciągającą. Tym razem zabiera nas do Glasgow, gdzie jego bohater dorasta w tempie ekspresowym, i odkrywa, że życie ma słodki smak, kiedy tylko nie jest przepełnione nienawiścią i brutalnością.
„Cukier” Bibiany Candii też nie jest słodką historią. Dziennikarka zabiera nas na plantacje hiszpańskich osadników w Ameryce Południowej, gdzie każda grudka cukru zdaje się okupiona czyjąś krwią. Candia pokazuje jak polityka łączy się z życiem, podobnie jak Zeruya Shalev, która po raz pierwszy w swojej powieści opisuje tak szeroko losy Izraela.
1/ Samotne oceany/ Paulina Reiter
„Jest 1976 rok. Krystyna Chojnowska-Liskiewicz wchodzi na pokład małego jachtu „Mazurek”. Wypływa w samotny rejs dookoła świata. Ma szansę być pierwszą kobietą w historii, która tego dokona. Mało kto wierzy, że jej się uda. Przepełnia ją lęk, ale powtarza sobie: „Dam radę”.”*
Kiedy Paulina Reiter odwiedza po raz pierwszy Krystynę Chojnowską – Liskiewicz, słyszy od niej, że wielu dziennikarzy chciało podjąć się napisania książki o jej wyprawie dookoła świata. Ale żaden z nich ostatecznie nic nie napisał. „Bo widzi pani, ja wcale nie jestem taka ciekawa” – mówiła Chojnowska – Liskiewicz. Otóż jest! Jest ciekawa. Paulina Reiter przypomina jak to się stało, że Krystyna podjęła wyzwanie i przemierzyła 30 tysięcy mil morskich. Jak jej się udało wyprzedzić inne kobiety, które w tym czasie również wyruszyły w podobny rejs i to na lepszych jachtach. To książka o odwadze, samotności, miłości do wody i żeglarstwa, o szaleństwie, które pchało Panią Kapitan naprzód, kiedy oceany szalały targając jej jachtem. I o sukcesie o którym nigdy nie powinniśmy zapomnieć, a zapomnieliśmy.
2/ Młody Mungo/ Douglas Stuart
„Przez chwilę wędrował po znanych ulicach wijących się na wszystkie strony, wyglądając Po – Mo i kłamiąc przed sobą, że wcale tego nie robi. Uliczki były wąskie, a okalające kamienice – wysokie, przez co każda z ulic wyglądała, jakby biegła głębokim wąwozem z piaskowca. U góry widać było tylko niewielki wycinek nieba. Trudno było dostrzec, co zbliża się zza horyzontu, dopóki nie znalazło się bezpośrednio nad głową patrzącego. Mungo spędził na tych uliczkach całe życie. Czasem czuł się tu jak mysz w labiryncie. Wiedział, że nie znajdzie w okolicy miejsca, gdzie nie obserwowaliby go z okien ludzie przyglądający się wciąż tej samej pogodzie i powoli zabijający czas.”
Mungo, najmłodszy i najładniejszy z dzieci Po – Mo, jeszcze jedną nogą jest dzieckiem, któremu powoli zaczyna się sypać mały wąsik, kiedy życie uderza w niego z brutalną siłą. Alkoholizm młodej matki, która znika zakochana w jakimś przygodnym facecie, jest tylko jednym z jego problemów. Mungo musi się zmierzyć z przemocą ulicznych gangów, bratem, który stoi na czele jednego z nich, i który próbuje z niego zrobić prawdziwego mężczyznę. W życiu Munga pachnącym alkoholem, przepełnionym przemocą, pojawia się ktoś, kto daje mu nadzieję i bezinteresowne ciepło. Jednak i to uczucie jest tu zakazane.
„Młody Mungo” to powieść brutalna i szczera. O dorastaniu w miejscu, gdzie rządzi bezrobocie i pijaństwo, o rodzinie, która jest tak niedoskonała jak tylko być może, o przemocy, która pożera wszystkich, których spotka na swojej drodze. I o miłości, tej pierwszej, idealnej, prostej i szczerej.
3/ Pogo/ Jakub Sieczko
„Sprawdzam tętno na nietętniącej szyi. Przykładam stetoskop do nieruchomej klatki piersiowej. To czternaste ciało, którego dotykam na tym dyżurze, czternaste od siódmej rano w dziewiątym albo jedenastym mieszkaniu. Jest trzecia w nocy, a to trzecie ciało bez oznak życia.
Trzeci człowiek.
– Jakieś pomysły, na które nie wpadłem? Marek kręci przecząco głową. Radek nigdy nie miał żadnego pomysłu.
Znowu ja i ona. Znowu stoimy naprzeciwko siebie jak rewolwerowcy. Będę strzelał – czas na zdanie. Nie znoszę tego momentu. Mówię to tak, jak wbiega się do lodowatej wody.”
Jakub Sieczko przez sześć lat pracował w pogotowiu. Jego doświadczenie w anestezjologii i intensywnej terapii ratowało ludziom życie, ale cudów nie było. Nieprzespane noce, niekończące się wyjazdy na sygnałach, ludzkie twarze naznaczone nieszczęściem i chorobą były jego chlebem powszednim. Swoje doświadczenie z tych lat pracy Sieczko opisał w swojej książce „Pogo”. Pokazuje w niej świat bez filtrów, i nie dotyczy to jedynie pacjentów, ale też lekarzy i ratowników, którzy nie wytrzymują tsunami nieszczęść, które przyszło im oglądać.
„Pogo” opowiada o nieznanej stronie miasta, ale też o stanie emocjonalnym pracowników pogotowia ratunkowego. W naszej pracy mamy do czynienia z przedziwnym zestawieniem frustrującej monotonii i sytuacji granicznych. Uznałem, być może buńczucznie, że opowiem o moich emocjach, bo są one tożsame z tym, co czuje wielu moich kolegów i koleżanek z branży ratowniczej. Stwierdziłem, że ta książka albo będzie brutalnie szczera, albo w ogóle nie powinna powstawać. Uważam, że był to odważny zamysł. Czasem wzbudzał we mnie, introwertyku, lęk.” – mówił Sieczko w wywiadach.**
4/ Cukier/ Bibiana Candia
„Emigrantom, którzy nie mogli opowiedzieć swojej historii, i tym, którzy zostali i nigdy nie dotarł do nich żaden list.” Taką dedykacją swoją książkę zaczyna Bibiana Candia, hiszpańska dziennikarka i pisarka, która przypomina jeden z najciemniejszych epizodów w historii Hiszpanii.
Candia opowiada historię hiszpańskich chłopców, którzy zdecydowali się opuścić swój kraj i popłynąć po lepsze życie. Płynęli na Kubę. Był rok 1853, a w Galisji panowała nie tylko bieda i głód, ale i epidemia cholery. Na Kubie zaś Hiszpanie mieli plantacje trzciny cukrowej, na których ktoś musiał pracować. Obiecywali pracę i porządny zarobek, ale nie mieli chęci wywiązać się z tej obietnicy. 1700 młodych chłopców zastąpiło pracę niewolników i stało się niewolnikami.
Ta powieść to gorzka historia, to co się wydarzyło nigdy nie powinno mieć miejsca, ale jak mówi kubańskie przysłowie: cukier robi się z krwi. A krew ma metaliczny posmak.
5/ Los/ Zeruya Shalev
Atara przypadkiem dowiaduje się, że jej ojciec kochał kiedyś inną kobietę. Chcąc go zrozumieć, i szukając w nim ciepła, którego nigdy jej nie dał, postanawia odnaleźć jego pierwszą żonę. Rachel ma już dziewięćdziesiąt lat, jest z innego pokolenia. Tego, które walczyło za wolny Izrael. Demony z tego okresu prześladują ją nawet po tylu latach. Chce opowiedzieć Atarze wszystko, o wspólnej walce i miłości, którą sobie przysięgała z jej ojcem. To spotkanie, dwóch kobiet, zupełnie różnych, będzie miało swoje konsekwencje.
„Nigdy nie wiem, co się stanie z moimi bohaterami. Poznaję ich w trakcie pisania.” – mówi autorka. W „Losie” chciała upamiętnić kobiety, które w latach ’40 XX wieku walczyły u boku mężczyzn, o wolność i pokój w państwie targanym przemocą. Shalev po raz pierwszy tak bogato opowiada o historii i polityce, które splatają się ciasno z życiem prywatnym. Każda z rodzin, które poznajemy nie jest wolna od tego, co dzieje się za progiem ich domów. W książce znajdziecie wątki autobiograficzne, ojciec Zeruyi Shalev również był bojownikiem o wolność, a jej dzieciństwo wypełniały opowiadania o polityce.
„Los” to powieść o rodzinie, o emocjach i przypadkowych decyzjach, które zmieniają życie. O żalu, goryczy, miłości i wierze w to, że wszystko musi się jakoś poukładać. Nikt tak jak Shalev nie potrafi zajrzeć w głąb swoich bohaterów i wciągnąć nas w ich życie jak w hipnotyczny trans.
*opis wydawcy
Kulturalnie mon Amie 
Mam już Młodego Mungo na półce, zaraz biorę się za czytanie!
PolubieniePolubienie